De houdbaarheidsdatum van een wolk
“Dag buurvrouw.”
“Dag buurman.”
“Het is vandaag prachtig weer, vindt u niet buurvrouw? Geen wolkje aan de lucht.”
Je sloot je ogen, glimlachte en daarna was je weg. Of eigenlijk was je onderweg, van hier naar daar. “Daar” was wollig en wit, een schapenwolkje, drijvend boven mijn hoofd. Wellicht dreef je tegelijkertijd wel boven heel veel andere hoofden, dat weet ik niet. Misschien is dat wel het enige dat de achterblijvers gemeen hadden nadat jij vertrokken was: we dachten allemaal het alleenrecht op jou en de wolk te hebben. Onvervulde verlangens maakten egoïstisch.
Toen jij onderweg was zei hij tegen mij: “Ze heeft je genoeg gegeven om nog heel lang mee vooruit te kunnen”. Ik had zijn opmerking als afgezaagd en nietszeggend kunnen kwalificeren, of als een flauwe poging tot troost, maar dat deed ik niet. Want wat hij zei was waar.
Soms voerde ik gesprekken met je. Jij daar op je wolk, ik hier in mijn verbeelding. Ongeschreven en onuitgesproken dialogen, maar daardoor niet minder waardevol. Tot de dag kwam dat ik je zocht en verdwaalde in het strakke blauw. Ik probeerde een gesprek aan te knopen met de streeploze lucht, maar het bleef stil.
Na tien jaar lukt het me niet meer om jouw wolk boven mijn hoofd te laten drijven. Omdat de lucht niet meer dezelfde als die van toen is. Omdat ik er niet langer in slaag om jouw mening van lang geleden naar het heden te transporteren. Omdat onze gesprekken niet meer vanuit de verleden naar de tegenwoordige tijd vertaald kunnen worden. De houdbaarheidsdatum van de wolk is verstreken.
“Dag buurvrouw.
“Dag buurman.”
“Het is vandaag prachtig weer, vindt u niet buurvrouw? Geen wolkje aan de lucht.”
Wat mooi. Wat een lief stukje. Maar ook pijnlijk.
Moet nu ineens aan een U2 nummer denken..BR/Bullet the Blue Sky…
ik weet niet wat ik moet zeggen… Vind het erg mooi en waar.
Loslaten gaat in fasen, en onder de strakblauwe hemel gaat zij melancholisch doch gesterkt de volgende tegemoet.
Wat ik me afvraag. Heeft het verdriet ook een houdbaarheidsdatum? Of is het verlopen van de houdbaarheidsdatum van de wolk alleen maar verlies?
Wat een ontzettend mooi stukje. Heel diep!
Mooi. Ik vind het juist heel geruststellend. Maar misschien heb ik het mis….
@ Esther: Mooi, lief, pijnlijk. Goed getypeerd. Alle drie de “elementen” zijn vertegenwoordigd in het gevoel dat ik er over heb.
. Het is geruststellend om een talent in het leven te hebben 
.
@ Jacobdus: Met dat nummer als soundtrack bij het stuk kan ik wel leven!BR/@ Susan: Eigenlijk zeg je daarmee heel veel. Dankjewel.
@ Wenz: Het is waar van die fases, maar soms denk je dat je alle fases zo onderhand wel achter de rug hebt. Niet dus.
@ Zezunja: Dat is een goede vraag. Ik denk dat verdriet geen houdbaarheidsdatum heeft. Verdriet slijt wel, verdwijnt naar de achtergrond, maar het laagje tijd dat het verdriet toedekt is er makkelijk van af te krabben. Het verlopen van de houdbaarheidsdatum van de wolk is niet alleen maar verlies, hoewel het wel zo voelde toen ik me realiseerde dat zij zo ver weg is van hoe ik nu leef. Ik vul mijn dagen met dingen die ze nooit gekend heeft, het merendeel van de mensen die me omringen kent ze niet en kennen haar niet. Ik ben een ander mens. Er zit inmiddels zo veel en zo lang leven tussen ons, dat ik haar niet meer kan bereiken (dat klinkt zweveriger dan ik het bedoel). Dat geeft aan dat het leven door gaat en dat ik me ontwikkeld heb (en dat is goed), maar soms voelt het wel kaal. Met het verder weg raken van haar, is er ook een deel van mijzelf verder weg. Zoiets.
@ Theo: Dankjewel!
@ Katenhond: Vind ik het geruststellend? Daar moet ik even over nadenken. Ik geloof dat ik de berusting die ik voel wel geruststellend vind. Ik heb een talent voor berusten
Er zijn vast mensen die haar niet kennen en die zij niet gekend heeft, maar waar je haar wel aan kan voorstellen door over haar te vertellen. Omdat die mensen daar open voor staan. Omdat zij een deel is van wie jij bent, wie je was en wie je bent geworden. Omdat zij bij jou hoort. En jij bij haar.BR/BR/Als je begrijpt wat ik bedoel, zei heer Bommel ooit al.
Ach Polle, wat mooi. Niks blijft ooit hetzelfde hé? Soms vinden we dat wel best, Andere keren doet het erg veel pijn.
Op wolken staan geen keurige stempels. Proefondervindelijk concluderen dat de houdbaarheidsdatum is verstreken is in alle opzichten moeilijk lijkt me. Pet af dus voor je.
Wonderschoon weer. Ik voer ook gesprekken met mensen die er niet meer zijn en me dierbaar waren.
Ook al denk jij dat ze jou en je huidige leven niet meer kent, ik denk daar toch anders over. Volgens mij ‘kijken’ ze vanaf boven nog steeds mee en zijn ze absoluut nog van je wel en wee op de hoogte. Alleen voor jou zelf voelt het alsof jullie elkaar niet meer kunnen bereiken. En eigenlijk is dat ook goed, dat je ‘doorgaat’.BR/(klink ik nu erg zweverig?)
Hoe hier op te reageren. Zo mooi omschreven.
Soms heb je zo´n intense behoefte aan een wolk boven je hoofd. Zodat het gemis dan een beetje minder schrijnend is.
Je logje raakt me omdat het zo waar is, en zo echt. Ik keek direct even omhoog naar mijn ‘eigen’ wolkjes. Ook al kan de houdbaarheidsdatum daarvan verstrijken, in mijn hart blijven de mooie momenten eindeloos lang vers.
@ Frommel: Ik begrijp wat je bedoelt. Ze is ook nooit helemaal weg, alsof ze er nooit was, maar ze is verder weg.
.
@ Anamcara: Mooi gezegd. Niks blijft ooit hetzelfde. Dat hoort ook zo.BR/@ BcMuz: Het is geen prestatie. Ik weet ook eigenlijk of het me wel zo goed af gaat.BR/@ Kaat: Jij ook? Mijn ervaring is dat het wel hele eerlijke gesprekken zijn.
@ Karen: Het lijkt me fijn om dat te geloven. Zoals jij het beschrijft, zo “voelde” het (los van welk geloof dan ook) altijd wel. Maar nu niet meer.
@ Erwin Troost: En toen stond er toch een reactie
@ Puur Kaat: Precies. Helemaal.
@ Dre: In mijn hart en boven mijn hoofd zijn ook twee verschillende plekken. In mijn hart is voor altijd, boven mijn hoofd blijkbaar niet.
De herinnering behoort tot het verleden en is niet meer zo dichtbij als toen.. Mooi verwoord, heel mooi.