Aquamarijn
De laatste tijd heb ik de nacht wat te vaak van dichtbij bekeken. Is het altijd zo dat wanneer je iets te lang van dichtbij bekijkt, dat dat dan gaat vervelen? Of geldt dat alleen als iets te lang duurt wanneer de tijd te langzaam verstrijkt?
Ooit, ik herinner me niet meer wanneer, onstond het ritueel, of liever gezegd sleet het vaste patroon in. Na het wakker worden draai ik me op mijn rechterzij. Iedere ochtend opnieuw. Omdat ik ze dan beter kan zien, de twee foto’s die aan de muur hangen. De omlijsting is gemaakt van ruw hout, roetgeblakerd. Het zwart onderbroken door oppervlakkig gegutste geulen. Achter het glas: gekleurde foto’s in aquamarijn. Ik ben de fotograaf net zo dankbaar voor de kleurklank, als voor de tint zelf.
In het donker kruipen de minuten. Digitaal 59 wordt 00. Drie uur. De zinnen die ik op het plafond lees probeer ik te overstemmen door me te concentreren op het verste geluid dat ik kan vinden. Het is een ontspanningsoefening die ik ooit leerde tijdens mijn opleiding. Wanneer je ontspanningsoefeningen pas toepast wanneer je onder hoogspanning staat dan ben je te laat. Maar dat vertellen ze er niet bij wanneer je de brave student speelt.
Op de ene foto wandelt een oude vrouw. Regenjas aan, permanentje in. Ze heeft een boodschappentas in haar hand. Nietsvermoedend loopt ze op een weg. Achter haar nadert gevaar. De aard van het onheil is verhuld, het glas voor de foto is bekrast op de cruciale plek. Waar gaat ze heen? Zal ze haar boodschappen ooit thuis in de keukenkastjes zetten, of zullen ze een moment later over de straat heen rollen? Een foto bevriest. Later bestaat niet op een plaatje.
Ik hoor de ademhaling van Hond op de benedenverdieping. Het ruisen van het centrale afzuigingssysteem in het CV-hok. Het ritselen van de wind door de bladeren van de boom die voor het slaapkamerraam staat. Als ik me heel goed concentreer hoor ik het zachte zoemen van het verkeer op de A12. Het verhaal op het plafond schreeuwt hinderlijk door het verre geluid heen. Ik wil het niet lezen. Buiten wordt het licht. Begint de volgende dag als de zon opkomt of om één minuut over twaalf? Ik neig naar het eerste.
Op de andere foto ligt iemand op de straat. Voeten omringen, schaduwen dringen. De hoofdpersoon blijft anoniem, ook hier is het glas bekrast. Verhulling creëert afstand. Het lijkt het internet wel. De voorbijganger slaat een situatie gade zonder er deelnemer van te zijn. Gevoelloos. Interesseloos. Een klik op het kruisje in de rechterbovenhoek en het is verdwenen.
Mijn dag begint al een paar jaar met het staren naar de foto’s. Het ochtendlicht fungeert als het kruisje in de bovenhoek van het scherm en relativeert de zinnen die ik niet wil lezen. De laatste tijd heb ik de nacht wat te vaak van dichtbij bekeken, de afbeelding van het verhaal op mijn plafond verveelt me. Later bestaat niet op een plaatje. Een ochtend in aquamarijn. Het klinkt schilderachtiger dan het is, maar voor nu is het alles wat ik wil.
Dat je snel weer een gewone nachtrust mag vinden.
Nachtbraken is leuk, maar dan wel op een zelfverkozen manier.
Je aquamarijnen foto’s als uitkijkluik naar het leven, vanuit je bed. We zien zo vaak alles behalve het onheil, alles behalve dat waar het om draait: blind voor het hoofdpersonage. Hang de foto’s op het plafond, dan kun je voorbij het eeuwige verhaal kijken, daarachter schuilt het leven. En slapen, ja, dat is zo’n stille luxe: pas als het niet meer lukt weet je wat je had.
Ik wens je diepe vaste slaap toe, en geen gepieker meer.
Maak een avondwandeling met je viervoeter. Kan ontspannend zijn om rustig in te slapen. Al blijft het een hulpmiddel. Ik lig ook vaak in het donker te kijken. Kan lastig zijn, ik versta je verhaal
Wat is slaap toch een zegen, he? Vooral met zo’n luidruchtig plafond.
Slaap zacht, Polle. Wens ik je.
(En toch is ook dit in deze vorm gegoten weer een mooi verhaal…)
Mooi geschreven mogen we niet meer als reactie op andere blogs zetten, maar ik vind het wel gepast dus bij deze.
Mocht je een middel weten tegen de slapeloosheid laat het me dan weten, vooral hoe je ‘s nachts je gedachte uit kan zetten, zodat je de benodigde slaap wel krijgt.
In mijn (hopelijk voorgoed) voormalig chronisch slapeloze jaren kwam ik schrijftechnisch nooit verder dan: “Aaargh! Ik word gééék! Ik wil SLAAAPUUUH!”, maar jij maakt er een prachtig stuk van. Deze ga ik voorlezen.
@ Frommel: Helemaal mee eens.
.
.
@ Wenz: Ik heb het al eerder geschreven, maar jouw reacties zijn zo mooi, die zijn een log op zichzelf. Raak en dankjewel.
@ Esther: Als het gepieker weg is, komt de diepe vaste slaap als vanzelf ook weer. De afgelopen week gaat het beter (fingers crossed).
@ Tijdtussendoor: Ik avondwandel me suf. Hond slaap er (wel) goed op
@ Impa: “Slaap zacht”, klinkt zo mooi. Eigenlijk veel mooier dan “welterusten”. Liever.
@ Theo: Er mag zoveel niet, maar “if you obey all the rules you miss all the fun”. Gewoon doen dus. Mocht ik een wondermiddel ontdekken, dan laat ik het je weten.
@ Poelekie: En vond mama Poelekie het een mooi stuk? Bij deze doe ik haar de hartelijke groeten
Btw: mocht ik ooit “een stem” zoeken voor mijn luisterlog, dan weet ik je te vinden.
dr. Bc schrijft wat muzikale pilletjes voor.
Overmatig gebruik versterkt de klachten, dus 1 deuntje per nacht.
1. Air-somewhere between waking and sleeping
2. The Shins – Sleeping Lessons
3. Elvis Perkins – While You Were Sleeping
4. Belle & Sebastian – Sleep the clock around
5. Suede – (you don’t need those) Sleeping Pills
6. The Decemberist – Sleepless
7. Tindersticks – Sleepy song
8. Mark Lanegan – Where Did You Sleep Last Night
9. The Raveonettes – Sleepwalking
10. Bat for Lashes – The big sleep
11. Anne Clark – Sleeper in metropolis
12. Damian Rice – Sleep Don’t Weep
13. The Pretenders – Go to sleep
14. The Magnetic Fields – Asleep and dreaming
15. Deus- Wake Me Up Before I Sleep
“Goodnight Elisabeth” en “Perfect Blue Buildings”-Counting Crows.
@ BC: Wat een fijne slaapliedjes. Ik ga ze bij elkaar zoeken en er een slaapcd’tje van branden,om in het donker naar te luisteren. Eentje per dag maar? Ik vrees een overdosis.
@ Swanz: Nog meer mooie muziekjes. Counting Crows ben ik op een of andere manier een beetje kwijt geraakt de laatste jaren, waarom weet ik eigenlijk niet. Ik ga je nummers vanavond luisteren. Dank!
Tindersticks- Another Night in.
The Cure-All Cats Are Grey- At Night.
Soap&Skin Brother of Sleep (Spiracle, en MR Gauntzijn nog mooiere nrs).
Heel erg mooi is “Asleep” van the Smiths en de cover van Xiu Xiu.
Tijdens slapeloze nachten krijgen de mooiste aquarellen rauwe randjes. Ik heb zojuist een heel boeiend gesprek gevoerd met iemand over aardstralen in de slaapkamer. Misschien de moeite waard om hier eens in te duiken?
@ Swanz: Nog meer, wat gijn. Soap&Skin is erg mooi. Ik kende ze niet, maar heb ze na je eerdere tip inmiddels beluisterd. Geen spijt van.
.
@ Puur Kaat: Dat is een mooie omschrijving en o zo waar. Ik vermoed geen aardstralen in mijn slaapkamer, ik heb er immers jaren als een roosje geslapen. Mijn hoofd staat in de piekerstand de afgelopen weken, dat maakt het doorslapen wat minder makkelijk. Maar het gaat iets beter de afgelopen week. Ik heb het uit-knopje gevonden geloof ik
@ Polle: breng een kat met een headset niet op ideeën! Aka zie uw mailbox!
Aquamarijn zou het warmste blauw zijn.