Ik probeer al maanden om mooi te maken wat niet mooi is. Want het doet zeer. Het is onrustig. Verdrietig. Vervelend. Er zijn mensen in witte jassen die mij vertellen wat ik wel en niet moet doen, hoewel ze het ook allemaal niet zeker weten. “Dat kan er voor zorgen dat het niet zo goed met je gaat, maar het is vooral ook zo dat dit de problemen zou kunnen veroorzaken.”

Na de lege witte woorden ga ik naar huis en verkeer ik in het grote niets om vooral maar te voorkomen dat ik dat en dit tegenkom. Ik gedraag me als het braafste, saaiste meisje van de klas. Later als ik groot ben hoop ik non te worden. Echt beter gaat het er niet door. Ontelbare keren vraag ik me af: waarom ik? Even zoveel keer gevolgd door: waarom ik niet? Zittend in de grote leegte probeer ik me te herinneren wie ik vroeger was, voordat de witte jassen mijn voornaamste sociale contacten vormden. Toen dronk ik wijn. En nog meer wijn. Ik zong. Ik speelde. Ik ging naar concerten in kleine zaaltjes en genoot. Hoe lang geleden is het eigenlijk dat ik gedanst heb?

Ik probeer al maanden om mooi te maken wat niet mooi is. Geen alcohol. Op tijd naar bed. Gezond eten. Zoutloos. Smakeloos. Rust en regelmaat. Ja en amen. Geen dit. Geen dat.

Voor het grote niets, toen werkte ik. Ik had een eigen bedrijf. Daarvoor had ik een baan die ik niet leuk vond, en nog verder daarvoor zorgde ik voor de kinderen van anderen. Meestal was dat leuk, soms niet. Een van de redenen waarom ik stopte met het onderwijs was dat ik geen zin meer had om kinderen op te voeden, als hun ouders daar niet ook aan mee deden. Ooit, als ik zelf kinderen zou hebben, zou ik het heel anders aanpakken.

Ik probeer al maanden om mooi te maken wat niet mooi is. “Tja, die kinderwens zou in uw situatie wel eens een probleem kunnen worden”, zei de witte jas. Tuurlijk. In paniek probeer ik de boodschap mooi te maken. Mooier. Mooist. In een poging mezelf te overtreffen komt de troostende gedachte voorbij dat ik dan mijn kleinkinderen wel…. Kortsluiting. Daar waar het niet mooi is, is het één opeens geen onlogisch gevolg van het ander meer. Het is er onrustig. Verdrietig. Vervelend. Er zijn mensen in witte jassen die mij vertellen wat ik wel en niet moet doen, hoewel ze het ook allemaal niet zeker weten. Geen alcohol. Op tijd naar bed. Gezond eten. Zoutloos. Smakeloos. Rust en regelmaat. Ja en amen. Geen dit. Geen dat. Maar echt beter gaat het er niet door. Ooit, als ik zelf kinderen zou hebben, zou ik het heel anders doen. Ooit bestaat niet in het grote niets.

Voor het grote niets had ik vrienden, en daarnaast ook veel kennissen. De eerstgenoemde zijn gebleven. Gelukkig. Mijn kennissen dronken graag wijn met me. Of ze kwamen eten omdat er altijd veel, voorradig en lekker was. Maar ja. Geen alcohol. Op tijd naar bed. Gezond eten. Zoutloos. Smakeloos. Rust en regelmaat. Ja en amen. Geen dit. Geen dat. Geen kennissen. Ook in het grote niets bestaan er dingen als missen en kiespijn.

Ik probeer al maanden om mooi te maken wat niet mooi is. Gisteren was het klaar. Genoeg. Ik schopte de witte jassen de deur uit. Naar verluid zijn ze gaan borrelen met mijn kennissen en spraken zij over ditjes en datjes. Ze deden heel interessant, hoewel ze het ook allemaal niet zeker wisten.

En ik? Ik verdwaalde uiterst gelukkig in een diep en donker bos, rende door de modder en zong zo hard als ik kon. Ik kocht een groot en duur cadeau voor mezelf. Ik ontkurkte een fles wijn, gooide een glitterbruisbal in bad en trok mijn agenda om afspraken te maken met dit en dat. Ik probeer al maanden om mooi te maken wat niet mooi is, en eindelijk is me dat gelukt.

17 reacties to “Dit en dat”