Verloren
Tweede kerstdag 2009
Klik voor een groter exemplaar.
Is iemand je ooit kwijt geraakt?
Of werd je simpelweg gedumpt?
Word je gemist?
Is er ergens iemand die nog altijd aan je denkt?
We onmoeten elkaar op een plek ver weg van kerstbomen- en gezelligheid. Daar waar het stinkende, grauwe en uitzichtloze het voor het zeggen heeft.
Ik kniel bij je neer en kijk. Je ligt er bij alsof je hier niet hoort te zijn, alsof je een rekwisiet in het verkeerde toneelstuk bent. Tegelijkertijd hoor je hier juist wel. Juist vandaag. Juist nu.
Hoe kwam ik hier zelf ook al weer terecht? Daar waar meisjes in een rode kerstjurk niet horen te zijn.
Misschien wordt het tijd om naar huis te gaan.
Dat vraag ik, die ooit op mijn derde mijn knuffel kwijtraakte en nu nog steeds het vod formerly known als de opvolgknuffel mee op vakantie neemt, me nou ook altijd af als ik een pop of knuffel ergens vind… *kijkt wat wollig naar de Furby die sinds december 2006 hier op de plank woont*
Ha Polle,
Ik weet even geen zinnig geschreven maria-antwoord,
maar ik wil even laten weten dat ik je stukjes gelezen heb en af en toe aan je zal denken.
@ Poelekie: Op je derde je knuffel kwijtraken is behoorlijk traumatisch. Ik dacht trouwens dat alle Furby’s inmiddels overleden waren. Dat laatste zou uit esthetisch oogpunt overigens geen slechte ontwikkeling zijn geweest
. Maar ik vind jou wel heel lief dat je er eentje onderdak hebt geboden. Ik vond je sowieso al lief hoor, maar dat weet je wel denk ik.
@ Maria: Hé Maria! Wat fijn om je hier weer eens te zien. Ik mis je schrijven nog altijd. Lief dat je aan me denkt, dat doe ik ook regelmatig aan jou. Liefs!
Hoe zou Roodkapje haar haren en kapje toch kwijt geraakt zijn?
@ Jack: Intrigerend vind je niet? Ik vond het bijzonder: zo’n ouderwetse pop, met een bijna smetteloze jurk, in die omgeving.
@ Polle: de Furby is inderdaad vrij eh, erg ja, maar ik kon hem niet alleen op straat achterlaten. Posteractie, politie en knuffelkwijtsite hebben nooit een eigenaar opgeleverd… *is sentimentele sukkel*
@ Poelekie: Je hebt écht moeite gedaan om de eigenaar van de Furby te vinden. Zoals ik schreef: ik vind jou wel heel lief.
Ze heeft zo’n typisch porseleinen koppetje, met van die in-de-mal-geïntegreerde haren. Maar volgens mij is ze gewoon van plastic, toch? Anders lag ze in duizend stukjes naast haar jurk. Ze lijkt hoe dan ook uit vervlogen jaren naar daar te zijn geraakt, klaar om vereeuwigd te worden in deze verlaten prachtfoto.
@ Wenz: Ze is inderdaad van plastic. Volgens mij is het een supermarketdoll uit de jaren ‘50.
Ik vond de foto ook verrassend goed gelukt en was blij met het resultaat. De rest van de foto’s uit het pand staan op Flickr. Waren ook wel aardig, maar niet zo goed gelukt als deze. Een mensch kan niet alles hebben
.
Ach… Wat een mooie foto. En wat een triest beeld… Mooi.
Ik zag deze op Charmantwerpen deze week:
http://www.charmantwerpen.be/index.php?showimage=2544
Heel intrigerend. Overigens ben ik ooit zelf mijn favoriete knuffel kwijtgeraakt en ben daar weken van slag van geweest.
@ Impa: Een soortgelijke pop. Mooi.
?
Maar even iets heel anders, waar ik desalniettemin ontzettend benieuwd naar ben: heb je je Lief die lamp nog weten aan te praten
@ Kaat: Dat kan ik me voorstellen. Een knuffel is zoiets groots als je klein bent.
)
(indien het een Furby was dan moet je je even bij Logpoes melden. Zie hierboven
Haha, ik weet wel een mooie anekdote over een Furby, maar toen de Furby’s in waren, was ik het knuffeltijdperk al wat ontgroeid. Het was een wit zeehondje met de originele naam Witje.
Wat zielig…
Maar toch weer heel blij hier iets te lezen,
warme wensen voor het nieuwe jaar!
Ze doet meer d’r best op dat Tweeeetre, of hoe heet dat?
Dan hier.
(voor ouderen, moi?) is dat een doffe klap.
@ Kaat: Anekdotes over Furby’s schreeuwen erom om opgeschreven te worden.
@ Tijdtussendoor: Voor jou die wensen natuurlijk ook, al ben ik daar officieel veel te laat mee. Desondanks niet minder gemeend.
@ BC: Oef, doffe klappen wil ik niet op mijn geweten hebben. Eigenlijk was het mijn goede voornemen om dit jaar meer te gaan schrijven, al was het alleen al om al dat anti-”bloggenisdood”-gezeur te zijn. Ik moest eerst een andere schrijfklus afmaken en nu, ja nu kan het eigenlijk wel. Volgende week een stukje?