Advies
Inmiddels is het niet zo’n beladen onderwerp meer voor me, maar ik ben te vondeling gelegd. Mijn ouders hebben dat altijd ontkend.
Voor de laatste keer zat ik tegenover de witte jas.
“Ik doe het niet meer”, zei ik tegen hem. Dat zeg ik wel vaker.
Hij vond het jammer. “Je bent zo’n interessant onderzoeksproject.” Dat hoor ik wel vaker.
In de periode dat we elkaar niet gezien hadden, bij wijze van experiment, was het veel beter met me gegaan dan in de periode dat ik hem iedere week zag. Genoeg reden om er mee te stoppen, leek me. Bij wijze van afscheid stak ik mijn hand uit, de witte jas deed hetzelfde. “Eén ding wil ik je nog op het hart drukken. Ga sporten.”
Ik ben dus geadopteerd, maar ik denk dat ze het me niet durfden te vertellen. Het kan gewoonweg niet anders: ik groeide op in een sportief gezin.
Ik.
In een sportief gezin.
Mijn hele familie was werkzaam in de sportwereld. Als ze niet aan het werk waren, keken ze naar sport of deden ze aan sport. En niet gewoon recreatief, maar “op niveau”. Zo was mijn oma een niet onverdienstelijk kogelstootster. Dat is een grappig verhaal om te vertellen in de kroeg, maar in het dagelijks leven is het naar mijn mening vooral iets om je bedenkingen bij te hebben. Al mijn mannelijke familieleden hebben een uitzonderlijk voetbaltalent. Mijn broertje werd toen hij heel jong was gescout door een topclub. Ik zal geen grapjes maken over wat een overmatig sporttalent met je studieresultaten doet. Ik kon heel goed leren.
Om ze een plezier te doen heb ik het wel geprobeerd hoor. Turnen, handbal, korfbal, voetbal en hardlopen. Maar ik vond het stom. En vervelend. En zinloos. Behalve een keer, toen vond ik een sportieve activiteit wel leuk. De hele familie schrok, met name omdat het ook nog eens verbazingwekkend goed ging. Ergens, heel ver weg, bleek een kleine aanleg voor badminton in mij verstopt. Er werden festiviteiten georganiseerd om dit heugelijke feit te vieren.
De feestvreugde was voorbij toen ik na afloop van een training voor een gesprek bij de trainer werd geroepen. Of ik meer wilde trainen, harder werken. Of ik tegen een schreeuw kon, want dat was wel nodig wanneer ik in de jong-talentengroep opgenomen zou worden. “Ik doe het niet meer”, zei ik bij thuiskomst. Dat zeg ik wel vaker.
Ik zou nooit meer gaan.
Bij wijze van afscheid stak ik mijn hand uit, de witte jas deed hetzelfde. “ Eén ding wil ik je nog op het hart drukken. Ga sporten.”
Toen moest ik lachen.
Sporten kan best fijn zijn.. ook ik haat het wedstrijdelement en me opgejaagd voelen. Maar roeien, alleen op het water, dat vond ik heerlijk, en zwemmen ook. Is er geen sport die toch stiekem een beetje bij je past?
Overigens had ik genoeg van wedstrijdsporten toen tijdens een toernooi een heel vals meisje me in de kleedkamer in een hoek drukte en siste: ‘je laat mij wel winnen he.’
Tijdens een badmintontoernooi, dus.
Als een speeksel schreeuwende toeschouwer aan de kalklijn (f)luister ik.
Schrijf maar. Het alledaagse is mooi
@ Esther: Jawel, er zijn wel sporten die een beetje bij me passen. Uiteindelijk ontdekte ik het dansen en stond ik drie keer per week in een balletzaal te springen. En ook nu ben ik best wel een beetje braaf en ben ik met frisse tegenzin aan het zwemmen. Heel vroeg in de ochtend. En ik loop nog langere stukken met hond dan ik al deed. Meer zit er nog even niet in, en hoeft van mij ook niet.
Hele valse meisjes in kleedkamers, daar hoort het niet goed mee af te lopen. Althans dat vind ik dan.
@ Bcmuz: Als ik een voorkeur mag uitspreken dan liever het (f)luisteren dan het speeksel schreeuwen.
Schrijven. Ja.
sporten, tja…
Ik doe het tegenwoordig ook. En merk dat ik er zelfs zin in krijg. Dat ik dat ooit op zou schrijven, hahaha! Het brengt me wat, maar als ik geen afspraak zou hebben om te gaan sporten, dan zou het het eerste zijn dat weer sneuvelt ben ik bang..
Mijn oog valt trouwens plots op de ‘p.s.’, prachtig.
Oh, ik zie nu dat de ‘p.s.’ random is. Ik doelde op: “Je herinnert je de dingen die je bewaart. Daarentegen kun je de dingen die je verliest niet vergeten.”
Het kan ook andersom: Bij ons werd nooit gesport en ik heb later zelf ontdekt wat het me oplevert.
Meer rust en een leeg hoofd: onmisbaar. Een gezonder lijf en meer energie: superbonus.
@ Susan: Als het je iets brengt, dan niet laten sneuvelen!
.
Over die p.s. heb ik heel lang nagedacht, toen ik een keer niet kon slapen. Ik heb ‘m in het donker opgeschreven en kon ‘m gelukkig de volgende ochtend nog ontcijferen
@ Impa: Bij mij was/is de weerstand er ook omdat het “moest” en “verwacht werd”. En juist in die twee situaties ben ik op m’n slechtst en opstandigst. Ik ben al heel erg “zen” zonder overmatig te sporten, voor de rust hoef ik het dus niet te doen. Voor een gezonder lijf uiteraard wel, hoewel het in het geval van de witte jas ook een opmerking is in de categorie “er is verder niets aan te doen en sporten is altijd goed”. En dat is ook zo, moet ik dan natuurlijk gewoon toegeven ondanks al die weerstand die er (leesbaar) in mij zit.
dat “toen moest ik lachen” moest ik even laten bezinken: geeft toch nog een klein beetje hoop van het sportieve gen dat ergens diep in Polle zweeft. Toen was toen, nu is toen voorbij.
@ GdeB: Sportieve genen moet je ergens diep laten zweven. Dat vinden ze fijn
.
“Toen was toen, nu is toen voorbij”, is deels waar, maar ook is het zo dat het nu ook gebouwd is uit het toen. Toen blijft ook altijd aanwezig in het nu. Of we/ik dat nu leuk vinden/vind of niet.
Die conversatie met de witjas!
Wat betreft die adoptie, ik ken het gevoel: ik kom uit een extreem reislustig gezin. Als ik een week vrij heb en nergens heen moet, verlaat ik letterlijk mijn huis niet. Ja, ook vóórdat ik breedband internet had!
Wat betreft dat zwemmen en lopen: ik vind het stoer dat je het, al dan niet met frisse tegenzin, doet. Zelf ben ik ook met zéér frisse (ijskoude, zou ik willen zeggen) tegenzin weer bij de fysio aan de slag gegaan. Ik zie het maar als revalidatie, dat voelt minder vervelend, gek genoeg.
@ Poelekie: Ik stel me een kleine Poelekie voor die op reizen meegesleept werd, terwijl ze eigenlijk gewoon thuis wilde blijven. Ging het zo? Is het het reizen zelf, of is het het niet op een andere plek willen zijn, of ben je gewoon het allerliefste thuis? Of is het dat allemaal tegelijk? (*nieuwsgierig*)
‘Te vondeling gelegd’. Ik vind dat mooi klinken. Mooier dan ‘ik ben gedumpt voor de deur van de kerk’ of ‘mijn ouders wilden me niet’. Maar dat terzijde. Sport. Badminton. En omdat de hele familie zo goed was, zag Polle de bui al hangen met haar badminton. Torenhoge verwachtingen, klaar om de grond in geboord te worden. Nee, dan zou ik het ook niet doen.
@ Wenz: Wat vooral maakte dat ik “het niet meer deed” was de aankondiging dat er geschreeuwd zou worden tijdens de training. Als er regelmatig geschreeuwd wordt dan ben ik weg. Nog steeds trouwens.
Maar Polle, je doet toch fanatiek Sudoku’s? Hoeveel meer wil je nog gaan doen?
@ Katenhond: Precies, zo is het ook. Op een gegeven moment zit je gewoon vol en kunnen er geen andere activiteiten meer bij. Zeg, wanneer gaan wij weer eens uitgebreid wijn drinken?
@ Polle: ja, precies zo! Ik heb vooral een hekel aan het reizen zélf, het onderweg zijn, en laat dát nou net hetgene zijn wat mijn ouders het leukste vinden. Op zich ben ik een thuisblijver en als ik dan ergens anders bén, dan wil ik weer niet naar huis!
Ik wacht dan ook met smart op de uitvinding van een transporter: nu ben ik hier…ploef…nu ben ik daar. Heerlijk lijkt me dat: dan kom je nog eens ergens, zonder onderweg te hoeven! 
Volgens mij volgende week. Bij jou. Toch?
@ Katenhond: Ja, volgende week bij mij. Ik probeerde met mijn vraag meer aan te geven welke soort activiteiten mijn voorkeur genieten in het leven. Ik ben trouwens op zoek naar een culinair thema voor ons samenzijn. Suggesties zijn welkom.
Culinair thema…. Ehhh…. kweenie.
Zoon 2 zei trouwens toen ik vertelde dat we bij jullie zouden eten dat het eigenlijk onze beurt is. Oei. We kunnen er van op aan dat hij dat feilloos bijhoudt.
@Katenhond: Ik heb inmiddels al een idee voor een thema.
Het is overigens echt mijn beurt. De vorige keer was ik bij jullie en hebben we Zweeds gegeten. Dat was (heerlijk en) de laatste keer. Dus ik ben aan de beurt. Echt.
Oh ja. Gelukkig. Ik ben weer gerust. Hij had zich de (zeer spectaculaire) oosterse fingerfood herinnerd.Heeft goede indruk gemaakt, zoveel is duidelijk.
Jeetje…zou ik ook een vondeling zijn?
Wandelen is voor mij sporten en hoofd leegmaken tegelijk
Ik ben sinds anderhalve week aan het sporten. Tsja. Als je mij ziet rennen vraag je je niet af of ik misschien geadopteerd ben, maar of ik misschien van Mars kom
Heel herkenbaar dat vondelinggevoel (zou ook een mooi woord zijn als je familie je even vreemd aandoet: vandaag heb ik zo’n vondelinggevoel….anywho)
Ik heb pas sinds een paar jaar weer zin om te sporten. Die zin was volslagen kapot gemaakt door die vreselijk teamsporten, die schreeuw naar betere prestaties en dat soort dingen. Ik loop nu 1x (maak daar soms 2x van) per week hard wanneer het mij uitkomt en in mijn eigen tempo. De ene keer heel hard, de andere keer als een natte krant. Twee keer aan een halve marathon meegedaan en bijna daardoor (want je moet er weer een tijd scoren) ook het hardlopen weer aan de wilgen gehangen. En 1x per week sportschool voor het noodzakelijke onderhoud, omdat ik aan mijn tweede jeugd begonnen ben
Ook topsport: kinderen! Er schuilt eigenlijk gewoon een goed gecamoufleerde topsporter in mij. Mijn ouders weten niet eens hoe je sport schrijft…
@ Monique: Het zou zomaar kunnen. Ook niet sportief?
.
. Ik kan me voorstellen dat sporten leuker is zonder de verplichting tot prestatie (al dan niet door buitenwereld of jezelf opgelegd). Sporten en presteren zijn zo met elkaar verweven, dat het de handeling zelf overvleugelt.
@ Tijdtussendoor: Gek genoeg heb ik nooit het gevoel dat ik sport als ik wandel. Maar ik wandel dan ook heel langzaam
@ Rose: Zien! Zien! Jij komt niet van Mars, jij komt net terug van een mooie verre reis. En dan nog sporten ook. Dapper!
@ Jan Willem: Een tweede jeugd? Hoe voelt dat? Ik wacht daar al jaren op
Aan een tweede jeugd beginnen doet je vooral beseffen dat je ouder wordt. Dat bedoel ik niet negatief, want kinderen hebben is leuk en verjongt maar het vergt een heel andere aanpak die je vaak pas na een aantal jaar aanklooien doorhebt