“Breaky-break. Lady Polle hier, staande bij voor een tokkeltje op kanaaltje blauw”, riep ik in de microfoon van de 27mc. Zij, zij en zij meldden zich. Met champagne, appeltaart en Leuvense Fonskes.

Al dobberend tokkelden we de hele middag soepel, ontspannen en storingsvrij op de korte golf.
Over hoeveel logland lijkt op de bakkie-wereld, met al die gekke bewonersnamen.
Over dat “Wow” het doet met “Oei”.
Over de ontmoeting tussen “Streepje” en “Kruipende Mier”.
Over hoe mooi “De Gekke Astronaut” schrijft.
Over waarom alleen intelligente mensen stinkkaas eten.
Over hoe het zou zijn met Seki uit De Bus.
Over diagonale orgasmes.
En over andere onverwachte, grappige, belangrijke, serieuze en luchtige zaken.
Alfa. Bravo. Charlie. Delta.

Ik klokte mijn derde glas champagne weg en smeerde juist een toastje met pesto, toen er een confronterende ruis de ether in zweefde.
“Waar we het ook even over wilden hebben”, zei Esther, “jij moet je bakkie eens wat vaker aanzetten.”
“Ja Lady Polle”, verweet Kaat, “jij bent bijna nooit staande bij.”
“Jij met je sporadische tokkeltje op kanaaltje blauw”, smaalde Zezunja.

En ik, ik kon niet anders dan ze gelijk geven. Ik mompelde nog iets over Sierra Tango Unifom, sloot af met een beschaamde Yankee Zulu en beloofde beterschap.
Echt.
”TNX for QSA 33“.

Als het de bedoeling was om me te verrassen, dan is dat gelukt. Kerstcadeaus zijn het allerleukste als je niet weet wat je zult krijgen. En dit had ik nooit kunnen bedenken. Ik kreeg nog niet eerder een eindejaarsgeschenk van de gemeente waarin ik woon, waardoor het verrassingseffect nog groter was.

Vanmiddag bezorgde de postbode een brief. Aan het zwierige handschrift op de envelop te zien, verwachtte ik dat het een “fijne feestdagen”-kaart zou zijn van mijn oudtante, maar het schrijven bleek afkomstig van de burgemeester. “Lieve Polle”, schreef hij, “omdat je zo’n vervelend jaar achter de rug hebt, met dat examen waar je niet voor slaagde enzo, willen we jou als gemeente verblijden met een kleine attentie. Lang dachten we er over na, wat we je zouden kunnen geven. Uiteindelijk viel onze keus op een kerstdecoratie. We weten toevallig hoe dol je bent op meters hoge opblaassneeuwpoppen, hysterisch knipperende lichtjes en kransen van kunstgroen. Wij, als gemeente, wilden je echter een originelere versiering geven. We vermoeden dat dat gelukt is. Tevens hebben we er voor gezorgd dat je ons cadeau goed kunt zien als je aan je eettafel zit. Extra leuk voor tijdens het diner de 25ste en de 26ste, dachten we. Dus: ga nu snel naar buiten en kijk naar rechts. Alsjeblieft lieve Polle, dit is onze verrassing voor jou. Geniet er maar met volle teugen van.

Ik rende naar mijn voordeur, opende deze, keek naar rechts en zag daar de schitterendste kerstversiering aller tijden, smaakvol uitgevoerd in kerstig hulstgroen:
Een Dixi toilet.
Bij de noodbushalte, die zich daar eerder ook nog niet bevond.
Twintig stappen lopen van mijn voordeur verwijderd.
En om de feestvreugde te completeren: er kwam net een bus aanrijden.
De bestuurder stapte uit. In zijn hand een grote gouden sleutel. De toegangssleutel tot het kerstig hulstgroene hokje.

Dankuwel lieve gemeente! Wat een oneindig sfeervolle decemberattentie!
Stijlvol. Devoot. Gezegend. Zalig.
Beter dan –borrel, -mis, -brood, -boom, -bal, -stal, -kransjes, -man en -circus bij elkaar.

All I want for christmas: een schijtende buschauffeur.

Als ik me goed voorbereid, dan lukt het, daar was ik van overtuigd. Daarom zwom ik ontelbare baantjes tijdens de lessen. Thuis maakte ik oneindig droge slagen, liggend met mijn buik op een stoel, mijn armen en benen bewegend in een waterloze ruimte. Ik deed mijn uiterste best. Want zo ben ik.

Het startblok voelde ruw onder mijn voeten. Ik zocht haar. Ze zwaaide. Het rode, het groene en het oranje lintje had ze secuur en recht op mijn badpak genaaid. Keurig netjes. Zoals het hoort. Passend bij mij. Want zo ben ik.

Ik sprong. De slagen sloegen niet. Nooit eerder voelden wijd en sluit zo zwaar. Het chloorwater was veranderd in behangplaksel. De hoofden op de kant schudden nee. Ik had het niet goed genoeg gedaan, zeiden ze. Ik begreep er niets van. Want zo ben ik niet.

Buiten het zwembad was het koud. Mijn moeder trok een muts over mijn natte haren en gaf me een kus op mijn neus. “Geeft niets. Volgende keer beter”, troostte ze en tilde me op de fiets. De herfst waaide bruine blaadjes om mijn hoofd. “Je probeert het over een tijdje gewoon opnieuw”, klonk haar stem tegen de wind in.

Ik wilde geen volgende keer. Ook zonder diploma kon ik van de hoogste duikplank springen, onderwaterkoppeltjeduikelen en snorkelen in het pierenbad. De herfstwind deed mijn ogen tranen. Ik was vastbesloten. Een volgende keer zou nog heel lang op zich laten wachten.

Op het podium staat een vaas met zes rozen. Een roos voor ieder van de zes mensen die ook zouden optreden deze middag, maar er inmiddels niet meer zijn. Ik zit achter in de zaal. Je zoekt mijn ogen, ik kijk je aan en zie jouw verdriet. Omdat hun verhaal ook het jouwe had kunnen zijn. En omdat je ze mist.

Hij heeft een kaars aangestoken. Als symbool, omdat zij er niet meer is. Hij vertelt zijn verhaal. Over zielsveel en hoe ziek ze was. Over hoe ze altijd bij hem zal zijn, en hij toch alleen verder moest. Ik kijk je aan en zie dat je huilt. Omdat haar verhaal ook het jouwe had kunnen zijn. En omdat hij haar mist.

Ook dit keer staat er een vaas met bloemen, en brandt er een kaars. Jij vertelt dat je er binnenkort niet meer zult zijn. Omdat dat wat weg was, in alle hevigheid is teruggekomen. Je kijkt me aan en ziet mijn emotie. Omdat jouw verhaal ook het mijne had kunnen zijn. En omdat ik je zo zal missen.

Zorgvuldig veeg je je lippen af aan het servet. “Ik bewoon een vreemd huis”, vertelde je tijdens het restaurantdiner. “Dat geeft niet,” antwoordde ik terwijl ik met een theelepeltje en kandijkorrels midgetgolf speelde op het tafelkleed, “ongebruikelijk is charmant.” Thuis heb ik geen kandij, daar gebruik ik zoetjes. Het is leuk spelen met iets dat je thuis niet hebt.

Het duurt even voordat mijn ogen aan het donker gewend zijn en ik je leefomgeving in me op kan nemen. De multifunctionele kamer vervult de rol van woon-, kook-, douche- en slaapruimte ineen. Vier muren. Vijf deuren. Geen ramen. “Waar leiden die deuren naar toe?”, vraag ik. Je doet alsof je me niet hoort en schenkt heet water in kopjes. “Suiker?” De putter raakt de bal te zacht. Met een doffe plonk valt hij vanaf het hoogste punt van de looping naar beneden. “Waarom geef je geen antwoord op mijn vraag?” Uit een keukenkastje tover je een vage oneliner over functionele uitwegen tevoorschijn.

Zonder ruiten heb je geen gordijnen nodig om te voorkomen dat mensen bij je naar binnen kijken. Functionele uitwegen voorkomen dat je de confrontatie met jezelf hoeft aan te gaan. Er is te weinig licht om je echt aan te kunnen kijken. Geoefend weer je alle inhoud uit ons gesprek. Als ik te dichtbij kom verdwijn je via een van de vijf exits. “Loop nu niet weg”, roep ik door het sleutelgat. Achter de deuren blijft het stil. Achttien eenzame holes later pak ik mijn jas en verdwijn uit jouw onneembare vesting.

Zittend aan de keukentafel voor het raam van mijn doorzonwoning denk ik terug aan de uren die zich hiervoor afspeelden. De straat is verlaten, de buren slapen. Een spelletje doen met een onzichtbare tegenspeelster is niet leuk. Ik neem een slok thee. Thuis heb ik geen kandij, daar gebruik ik zoetjes.

Men neme een aangenaam ochtendzonnetje, een tuin, thee, croissants en de krant.
Hieraan voegt men een vrouw die apen heel erg leuk vindt toe. Weliswaar niet zo leuk dat ze haar dagen slijt met het bivakkeren in een Rotterdamse dierentuin, maar zij zou toch wel beschuldigd kunnen worden van een lichte, doch duidelijk aanwezige apenfetish.

De vrouw las:

Men neme een aangenaam ochtendzonnetje, een tuin, thee, croissants en de krant.
Hieraan voegt men een vrouw die apen heel erg leuk vindt toe.
En een zakdoek. Want die had de vrouw hard nodig na het lezen van het foto-onderschrift.

Vriendin H. maakt de lekkerste sushi van de wereld. Soms mag ik die komen eten. Dan praten we over wat we doen en wie we kennen. Zo nu en dan zit daar een kleine overlap in. Daar hebben wij het dan over. Sommige mensen noemen dat roddelen.

“Weet je dat Zij vertelde dat Hij altijd een string draagt in het weekend?”
Een stukje nori blijft in mijn keel hangen. Ik hoest. Hoewel ik heel open-minded ben, is de gedachte aan Hij in een string een beetje té open voor mijn mind.
“Alleen in het weekend?” piep ik benauwd. Het is een vraag waarop ik het antwoord helemaal niet wil horen.
“Ik wil het niet weten, ik wil het niet weten, ik wil het niet weten”, mantra ik terwijl ik de gewenste onwetende doofheid high-speed tegemoet klok met sake.
Het helpt niet. “Op weekdagen gaat Hij naar zijn werk, dan draagt Hij een gewone onderbroek.” Luid en duidelijk nestelt het beeld van Hij in het weekend zich in mijn hoofd. In zwart wit.

Vriendin H. leest het grijze gedachtenplaatje, schuift de sushi aan de kant en pakt haar kleurpotloden. Ze begint de witte vlakken in te vullen en kleurt het waarom van Hij en de string.
Patroon en vorm.
Ongebreidelde haargroei.
Pukkels.
Zweterige synthetische materialen.
Allerlei andere narigheid.
De voorstelling is te bont en schreeuwend.

Er verstrijkt een week en het plaatje in mijn hoofd verbleekt langzaam doch geruststellend. Althans, tot die avond waarop de telefoon gaat.
“Hoi”, klinkt het aan de andere kant van de lijn, “ik dacht ik bel weer eens om even bij te praten.”
En dus praten Hij en ik bij.
“Wanneer kom je weer eens langs?” vraag ik.

“Zaterdag?” oppert Hij.